شتت : الشَّتّ : پراكنده شدن افراد يك جامعه ، مىگويند : شَتَّ جمعهم شَتّاً و شَتَاتاً : جمعشان پراكنده شد . جاءوا أَشْتَاتاً : پراكنده و نامنظّم آمدند . و آيات : ( يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً - 6 / زلزله ) . ( مِنْ نَباتٍ شَتَّى - 53 / طه ) . يعنى : انواع گوناگون گياهان . و آيه : ( وَ قُلُوبُهُمْ شَتَّى - 14 / حشر ) . يعنى : دلهاشان به خلاف كسانى است كه در آيه : ( وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ - 63 / انفال ) توصيفشان كرده . شَتَّانَ : اسم فعل است ، مثل : وشكان ، مىگويند : شتّان ما هما و شتّان ما بينهما : در وقتى است كه التيام و پيوند از ميانشان برخاسته است يعنى ( چه بسيار فرق است ميانشان ) . شتو : آيه : ( رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ - 2 / قريش ) . ( اشاره به كوچ كردن زمستانى و تابستانى است ) . شَتَى و أَشْتَى - و همچنين صاف و أصاف : ( زمستان كرد ، تابستان كرد ) . الْمَشْتَى و الْمَشْتَاة : براى زمان و محلّ كوچ كردن به كار مىرود . شاعر گويد : نحن فى المشتاة ندعوا الجفلى « 1 » .

--> ( 1 ) شعر از طرفة بن عبد شاعر قبل از اسلام است كه در مورد سخاوت و كرم خانواده و قبيلهء خود مىگويد :